ધ્રુવ તારો - ધ્રુવ નક્ષત્ર

રાજા ઉત્તાનપાદને બે રાણીઓ હતી — સુનીતિ અને સુરુચિ. સુનીતિના પુત્ર હતા ધ્રુવ અને સુરુચિના પુત્ર હતા ઉત્તમ. રાજા સુરુચિને વધુ ચાહતા હતા. એક દિવસ, નાનકડા પાંચ વર્ષના ધ્રુવને પોતાના પિતાના ખોળામાં બેસવું હતું. સુરુચિએ તેને નિર્દયતાથી દૂર ધકેલી દીધો અને કહ્યું કે ત્યાં બેસવાનો તેને કોઈ અધિકાર નથી. તેણે ધ્રુવને કહ્યું કે જો તેને આવા સૌભાગ્ય જોઈતા હોય તો ભગવાનને પ્રાર્થના કરે કે આવતા જન્મે તે તેનો જ પુત્ર બનીને જન્મ લે. નાનકડો ધ્રુવ ખૂબ દુભાઈ ગયો. તે રડતો રડતો પોતાની માતા સુનીતિ પાસે ગયો. તેની સમજદાર માતાએ તેને કહ્યું કે ભગવાન વિષ્ણુ સૌથી મહાન છે અને તેણે વિષ્ણુની કૃપા માટે પ્રાર્થના કરવી જોઈએ. ધ્રુવે મન મક્કમ કરી લીધું — તે સંપૂર્ણ હૃદયથી ભગવાન વિષ્ણુની આરાધના કરશે. એ નાનકડો બાળક ગહન વનમાં ગયો અને કઠોર તપ શરૂ કર્યું. તેણે અન્ન અને જળ બંને ત્યાગી દીધાં. ઋષિ નારદ તેની પાસે આવ્યા અને તેમણે તેને ભગવાન વિષ્ણુનો એક પવિત્ર મંત્ર શીખવ્યો. ધ્રુવની ભક્તિ એટલી પ્રબળ હતી કે ત્રણેય લોક કંપી ઊઠ્યા. ભગવાન વિષ્ણુ એ નાનકડા બાળકની દૃઢ નિષ્ઠાથી અત્યંત પ્રભાવિત થયા. તેઓ ધ્રુવ સમક્ષ પ્રગટ થયા અને તેને આકાશમાં એક અચળ તારા તરીકે શાશ્વત સ્થાન આપ્યું. આ છે ધ્રુવ તારો, જે આજે પણ ઉત્તર દિશામાં ઝળહળતો રહે છે અને યુગોથી મુસાફર