એકલવ્ય - સમર્પિત શિષ્ય

એકલવ્ય એક આદિવાસી છોકરો હતો જે એક મહાન તીરંદાજ બનવાનું સ્વપ્ન જોતો હતો. તે ગુરુ દ્રોણાચાર્ય પાસે ગયો, જે દેશના સર્વશ્રેષ્ઠ ધનુર્વિદ્યાના ગુરુ હતા, અને તેમનો શિષ્ય બનવા માટે વિનંતી કરી. પરંતુ દ્રોણાચાર્યે ઇનકાર કર્યો, કારણ કે તેઓ માત્ર રાજકુળના રાજકુમારો અને યોદ્ધાઓને જ શિક્ષણ આપતા હતા. એકલવ્યે હાર ન માની. તે જંગલમાં ઊંડે ચાલ્યો ગયો અને ગુરુ દ્રોણાચાર્યની માટીની મૂર્તિ બનાવી. દરરોજ, તે એ મૂર્તિ સામે બેસીને પૂર્ણ શ્રદ્ધા અને ભક્તિ સાથે તીરંદાજીનો અભ્યાસ કરતો. તે મૂર્તિને પોતાના સાક્ષાત ગુરુ માનતો અને અથાગ પરિશ્રમ તથા સમર્પણ દ્વારા પોતાની જાતે જ શીખ્યો. દિવસ પછી દિવસ, મહિના પછી મહિના, એકલવ્ય અભ્યાસ કરતો રહ્યો, જ્યાં સુધી તે એક અસાધારણ તીરંદાજ ન બની ગયો. એક દિવસ, જંગલમાં એક કૂતરો મોટેથી ભસી રહ્યો હતો. એકલવ્યે એટલી અવિશ્વસનીય ઝડપ અને ચોકસાઈથી બાણ છોડ્યા કે કૂતરાનું મોં બાણોથી ભરાઈ ગયું, છતાં કૂતરાને જરા પણ ઈજા ન થઈ. જ્યારે દ્રોણાચાર્યે આ અદ્ભુત કૌશલ્ય જોયું, ત્યારે તેઓ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. તેમણે પૂછ્યું કે આ છોકરાને કોણે શીખવ્યું. એકલવ્યે માટીની મૂર્તિ તરફ આંગળી ચીંધી અને કહ્યું કે દ્રોણાચાર્ય પોતે જ તેના ગુરુ છે. ત્યારે દ્રોણાચાર્યે ગુરુ દક્ષિણા માંગી, એટલે કે ગુરુની ફી — તે