ખેડૂત અને સાપ

એક ઠંડી શિયાળાની સવારે, એક દયાળુ ખેડૂત પોતાના ખેતર તરફ જઈ રહ્યો હતો. રસ્તામાં, તેણે એક સાપને ઠંડીથી જકડાયેલો અને જડ થઈને પડેલો જોયો. સાપ એટલો ઠંડો થઈ ગયો હતો કે તે હલી પણ શકતો નહોતો. ખેડૂતને તેના પર દયા આવી. ખેડૂતે સાપને ઉઠાવ્યો અને તેને હૂંફ આપવા માટે પોતાની ગરમ છાતી સરસો ચાંપ્યો. ધીરે ધીરે, ખેડૂતની હૂંફથી સાપ સજીવન થવા લાગ્યો. તેના શરીરમાં જીવ આવ્યો. પરંતુ જેવો સાપ પૂરેપૂરો ભાનમાં આવ્યો, કે તરત જ તેણે ખેડૂતને દંશ માર્યો. ખેડૂત પીડાથી ચીસ પાડી ઊઠ્યો અને સાપને નીચે ફેંકી દીધો. તેણે સાપને પૂછ્યું કે જેણે તેનો જીવ બચાવ્યો, તેને જ શા માટે ડંખ માર્યો. સાપે જવાબ આપ્યો કે ખેડૂતને ખબર હતી કે તે સાપ છે, અને ડંખ મારવો એ તો તેનો સ્વભાવ જ છે. ખેડૂતને પોતાની ભૂલ સમજાઈ — તેણે વિચાર્યા વગર એક ખતરનાક પ્રાણી પર આંધળો વિશ્વાસ મૂકી દીધો હતો. સદભાગ્યે, ગામવાસીઓએ સમયસર ખેડૂતની સારવાર કરી અને તેને બચાવી લીધો.