ગણેશ અને ચંદ્ર

એકવાર ગણેશજીના જન્મદિવસ પર, તેમને ઢગલાબંધ લાડુ મળ્યા — તેમની સૌથી પ્રિય મીઠાઈ. ગણેશજીએ એટલા બધા લાડુ ખાધા કે તેમનું પેટ ખૂબ જ ગોળ અને ભરેલું થઈ ગયું. સાંજે તેમણે પોતાના વાહન મૂષક પર સવારી કરવા નીકળવાનું નક્કી કર્યું. રસ્તા પર સવારી કરતાં કરતાં અચાનક એક સાપ સામે આવી ગયો. મૂષક ડરી ગયો અને એટલી ઝડપથી અટકી ગયો કે ગણેશજી ગબડી પડ્યા. તેમનું ભરેલું પેટ ફાટી ગયું અને બધા લાડુ બહાર વેરાઈ ગયા. ગણેશજીએ તરત જ બધા લાડુ ભેગા કર્યા, પાછા પેટમાં મૂક્યા, અને એ સાપને પકડીને પોતાના પેટ ફરતે પટ્ટાની જેમ બાંધી દીધો, જેથી લાડુ અંદર રહે. ચંદ્રએ આ બધું જોયું અને ગણેશજી પર મોટેથી હસવા લાગ્યો. ગણેશજીને ખૂબ જ દુઃખ થયું અને તેઓ ક્રોધિત થઈ ગયા. તેમણે ચંદ્રને શ્રાપ આપ્યો કે હવે કોઈ ક્યારેય તેને જોશે નહીં. ચંદ્ર અદૃશ્ય થઈ ગયો અને ચારેબાજુ અંધારું છવાઈ ગયું. બધા દેવી-દેવતાઓએ ગણેશજીને ચંદ્રને માફ કરવા વિનંતી કરી. ગણેશજીનું મન પીગળ્યું અને તેમણે શ્રાપ હળવો કરતાં કહ્યું કે ચંદ્ર દર મહિને વધતો અને ઘટતો રહેશે. એટલે જ આજે પણ ચંદ્ર દર મહિને આકાશમાં પોતાનો આકાર બદલતો રહે છે — ક્યારેક વધે છે, ક્યારેક ઘટે છે.