હનુમાન અને સૂર્ય

જ્યારે હનુમાન એક નાના બાળક હતા, ત્યારે એક સવારે તેઓ ખૂબ ભૂખ્યા થઈને જાગ્યા. તેમણે આકાશ તરફ નજર કરી અને તેજ, ચમકતો સૂર્ય જોયો. નાના હનુમાનને લાગ્યું કે આ કોઈ મોટું, રસભર્યું લાલ ફળ છે. તેમણે નક્કી કર્યું કે તેઓ તેને ખાઈ જશે! બાળ હનુમાન આકાશમાં કૂદ્યા અને સૂર્ય તરફ ઊડવા લાગ્યા. તેઓ વધુ ને વધુ ઊંચે ઊડતા ગયા, નજીક ને નજીક જતા ગયા. સૂર્યદેવ ચિંતિત થઈ ગયા. તે જ સમયે, રાહુ પણ ગ્રહણના ભાગ રૂપે સૂર્યને ગળી જવા આવી રહ્યો હતો. હનુમાનને લાગ્યું કે રાહુ પણ બીજું કોઈ ફળ છે, એટલે તેઓ તેની પાછળ પણ દોડ્યા. ગભરાયેલો રાહુ મદદ માટે દેવોના રાજા ઇન્દ્ર પાસે દોડી ગયો. ઇન્દ્રે હનુમાન પર પોતાનો શક્તિશાળી વજ્ર ફેંક્યો. તે નાના હનુમાનની હડપચી પર વાગ્યો અને તેઓ ધરતી પર પડી ગયા. હનુમાનના પિતા, વાયુ પવનદેવ, ખૂબ ક્રોધિત થઈ ગયા. તેમણે બધી જ હવાનું વહેવું બંધ કરી દીધું. દરેક પ્રાણી શ્વાસ માટે તરફડવા લાગ્યું. બધા દેવો એકઠા થઈ ગયા અને બાળ હનુમાનને વિશેષ શક્તિઓ આપી. દરેક દેવે તેમને એક અનોખી ભેટ આપી. આ રીતે હનુમાન સૌથી મહાન અને શક્તિશાળી બન્યા. તેમની હડપચી પરના નિશાને તેમને તેમનું નામ આપ્યું — હનુમાન એટલે "જેની હડપચી ભાંગેલી હોય તે."