કૃષ્ણ અને માખણ ચોર

વૃંદાવન ગામમાં નાનો કૃષ્ણ તેની માતા યશોદા સાથે રહેતો હતો. કૃષ્ણને બીજી કોઈ પણ વસ્તુ કરતાં માખણ વધુ પ્રિય હતું. દરરોજ તે રસોડામાં ચૂપચાપ ઘૂસી જઈને બધું માખણ ખાઈ જતો. માતા યશોદાએ નક્કી કર્યું કે માખણની મટકી છત સાથે ઊંચે લટકાવી દેવી, જેથી કૃષ્ણ તેના સુધી પહોંચી ન શકે. પરંતુ ચતુર નાના કૃષ્ણ પાસે એક યુક્તિ હતી. તેણે પોતાના બધા મિત્રોને એકઠા કર્યા. તેઓ એકબીજાના ખભા પર ચઢીને ઊંચો માનવ-સ્તંભ બનાવ્યો. કૃષ્ણ સૌથી ઉપર ચઢ્યો, મટકી સુધી પહોંચ્યો અને તેને તોડી નાખી. બધાં બાળકોએ ખુશી ખુશી માખણ વહેંચ્યું અને પાસે બેઠેલા વાંદરાઓને પણ ખવડાવ્યું. ગોપીઓ, એટલે કે ગામની સ્ત્રીઓ, યશોદા પાસે ફરિયાદ કરવા આવી કે કૃષ્ણ તેમના ઘરોમાંથી પણ માખણ ચોરી રહ્યો છે. યશોદાએ કૃષ્ણને પકડ્યો અને ઠપકો આપ્યો. કૃષ્ણ પોતાની મોટી નિર્દોષ આંખોથી માતા સામે જોઈને કહ્યું કે તેણે કોઈ માખણ ચોર્યું નથી. પરંતુ તેના મોઢા પર તો ચારેબાજુ માખણ લૂંછાયેલું હતું! યશોદાથી હસ્યા વિના ન રહેવાયું અને તેણે કૃષ્ણને પ્રેમથી ભેટી લીધો. ગામના સૌ લોકો કૃષ્ણની રમતિયાળ શરારતને ખૂબ ચાહતા હતા.