લક્ષ્મી અને ધોબણ

એક ગામમાં એક ગરીબ ધોબણ રહેતી હતી. તે મહેનતુ અને પ્રામાણિક હતી. દરરોજ તે લોકોનાં કપડાં ધોઈને બહુ થોડું કમાતી. પરંતુ તેણે ક્યારેય ફરિયાદ ન કરી. તે પોતાનું ઘર ચોખ્ખુંચણાક રાખતી અને દર સાંજે માતા લક્ષ્મીની પૂજા માટે એક નાનો દીવો પ્રગટાવતી. એક દિવાળીની રાત્રે, માતા લક્ષ્મી એ જોવા માટે પૃથ્વી પર વિચરણ કરી રહ્યાં હતાં કે કોણ સાચા હૃદયથી તેમની ભક્તિ કરે છે. શ્રીમંત લોકોનાં ઘરોમાં ભવ્ય પૂજા-અર્ચના થઈ રહી હતી, પરંતુ તેમનાં હૃદય માત્ર વધુ સંપત્તિના લોભથી ભરેલાં હતાં. ધોબણની નાનકડી ઝૂંપડીમાં એક નાનો દીવો ઝળહળી રહ્યો હતો. તે શુદ્ધ હૃદયથી પ્રાર્થના કરી રહી હતી અને સૌના કલ્યાણની કામના કરી રહી હતી. માતા લક્ષ્મી તેની સાચી ભક્તિથી પ્રભાવિત થઈ ગયાં. તેઓ એક વૃદ્ધ સ્ત્રીનો વેશ ધારણ કરીને ધોબણના દ્વારે પ્રગટ થયાં. ધોબણે તેમને પ્રેમથી અંદર બોલાવ્યાં અને પોતાનું સાદું ભોજન તેમની સાથે વહેંચ્યું. પ્રસન્ન થઈને માતા લક્ષ્મીએ તેને આશીર્વાદ આપ્યા. બીજા દિવસથી ધોબણના જીવનમાં સુખ-સમૃદ્ધિ આવી ગઈ, પરંતુ તેણે ક્યારેય પોતાની મહેનત અને નમ્રતા છોડી નહીં.