વાંદરો અને મગર

એક વાંદરો નદી કિનારે આવેલા જાંબુડાના ઝાડ પર રહેતો હતો. નદીમાં એક મગર રહેતો હતો. દરરોજ વાંદરો મગરને મીઠાં જાંબુ ખવડાવતો, અને બંને વચ્ચે ઘાઢ મિત્રતા થઈ ગઈ. મગર ઘરે જતી વખતે પોતાની પત્ની માટે પણ કેટલાંક ફળ લઈ જતો. મગરની પત્નીને એ ફળ ખૂબ ભાવ્યાં. તેના મનમાં વિચાર આવ્યો કે જો વાંદરો આટલાં મીઠાં ફળ ખાય છે, તો તેનું હૃદય તો એથીય વધુ મીઠું હશે. તેણે મગર પાસે વાંદરાનું હૃદય લાવવાની જિદ પકડી, અને ધમકી આપી કે નહીં તો તે કંઈ ખાશે નહીં. મગર દિલથી તૂટી પડ્યો, પણ છેવટે પત્નીની હઠ આગળ ઝૂકી ગયો. મગરે વાંદરાને પોતાની પીઠ પર બેસાડીને નદી પાર કરાવવાનું આમંત્રણ આપ્યું. નદીની વચ્ચોવચ પહોંચ્યા ત્યારે તેણે કબૂલ કર્યું કે તેની પત્ની વાંદરાનું હૃદય માગે છે. વાંદરો ભયથી ધ્રૂજી ઊઠ્યો, પણ તેણે મનની શાંતિ જાળવી રાખી. તે હસતાં હસતાં બોલ્યો કે તેનું હૃદય તો ઝાડ પર લટકાવેલું છે, માટે પાછા જઈને લઈ આવીએ. ભોળો મગર કિનારા તરફ તરવા લાગ્યો. વાંદરો ઝડપથી ઝાડ પર કૂદી ગયો અને બૂમ પાડીને કહ્યું કે મૂર્ખ માણસે જાણવું જોઈએ કે હૃદય શરીરની બહાર રહી શકે નહીં. તે દિવસથી બંનેની મિત્રતા સદાને માટે તૂટી ગઈ.