શબરીનાં બોર

શબરી એક વૃદ્ધ આદિવાસી સ્ત્રી હતી જે જંગલમાં એકલી રહેતી હતી. મૃત્યુ પામતા પહેલાં, તેના ગુરુ મહર્ષિ મતંગે તેને કહ્યું હતું કે એક દિવસ ભગવાન રામ તેની પાસે આવશે. તે દિવસથી શબરી દરરોજ સવારે પોતાની કુટિર સાફ કરતી, ફૂલોથી સજાવટ કરતી, અને ધૈર્યપૂર્વક રામના આગમનની રાહ જોતી. અનેક વર્ષો વીતી ગયાં, પરંતુ શબરીની શ્રદ્ધા કદી ડગી નહીં. દરરોજ તે જંગલમાંથી તાજાં બોર વીણી લાવતી. દરેક બોર પહેલાં પોતે ચાખી જોતી કે તે મીઠું છે કે ખાટું. ફક્ત સૌથી મીઠાં બોર જ રાખતી અને બાકીનાં ફેંકી દેતી, જેથી રામને માત્ર સર્વોત્તમ જ મળે. એક પુણ્યશાળી દિવસે, ભગવાન રામ અને લક્ષ્મણ સાચે જ શબરીની નમ્ર કુટિરે આવી પહોંચ્યા. શબરી આનંદથી અભિભૂત થઈ ગઈ. કાંપતા હાથે તેણે રામને પોતે પહેલાં ચાખેલાં બોર અર્પણ કર્યાં. લક્ષ્મણે જોયું કે બોર અડધાં ખાધેલાં છે, પરંતુ રામે પ્રેમપૂર્વક એક પછી એક બધાં જ બોર આરોગ્યા અને કહ્યું કે આટલાં મીઠાં બોર તેમણે જીવનમાં કદી ચાખ્યાં નહોતાં. રામે કહ્યું કે સાચી ભક્તિ જાત, સંપત્તિ કે દેખાવ જોતી નથી — ઈશ્વરને તો કેવળ નિર્મળ પ્રેમ અને સમર્પણ જ પ્રિય છે.