સુદામા અને કૃષ્ણ

સુદામા એક ગરીબ બ્રાહ્મણ હતા, જે બાળપણમાં કૃષ્ણના પ્રિય મિત્ર અને સહપાઠી હતા. મોટા થતાં કૃષ્ણ દ્વારકાના રાજા બન્યા, જ્યારે સુદામા ગરીબીમાં જીવન વ્યતીત કરતા હતા. તેમનાં બાળકો ઘણી વાર ભૂખ્યાં રહેતાં. સુદામાની પત્નીએ તેમને મિત્ર કૃષ્ણને મળવા જવા આગ્રહ કર્યો, એ આશાએ કે કદાચ તેઓ કંઈક મદદ કરે. સુદામાએ નમ્ર ભેટ તરીકે થોડા તાંદુલ એટલે કે પોંવાની એક નાની પોટલી બાંધી અને દ્વારકા તરફ પ્રયાણ કર્યું. જ્યારે કૃષ્ણની નજર સુદામા પર પડી, ત્યારે તેઓ દોડીને તેમની પાસે ગયા અને હૃદયપૂર્વક આલિંગન આપ્યું. કૃષ્ણે પોતે સુદામાના ધૂળ ભરેલા ચરણ ધોયા અને તેમને પોતાના સિંહાસન પર બેસાડ્યા. સુદામા પોતાની તુચ્છ ભેટ વિશે શરમ અનુભવી રહ્યા હતા, પરંતુ કૃષ્ણે જાતે જ પોટલી ઝૂંટવી લીધી, આનંદ સાથે તાંદુલ આરોગ્યા અને કહ્યું કે આટલું સ્વાદિષ્ટ ભોજન તેમણે ક્યારેય ચાખ્યું નથી. સુદામા કૃષ્ણ પાસે કંઈ માગી ન શક્યા અને ખાલી હાથે ઘર તરફ પાછા ફર્યા. પરંતુ જ્યારે તેઓ પોતાના ગામ પહોંચ્યા, ત્યારે જ્યાં તેમની નાનકડી ઝૂંપડી હતી ત્યાં એક ભવ્ય મહેલ ઊભો હતો. તેમના પરિવારે સુંદર વસ્ત્રો પહેર્યાં હતાં, અને ઘર અન્ન તથા સંપત્તિથી ભરપૂર હતું. કોઈ માગણી વગર, કૃષ્ણે મૌન રહીને પોતાના પ્રિય મિત્રની સઘળી ગરીબી હરી લીધી હતી.