शेतकरी आणि साप

एका थंड हिवाळ्याच्या सकाळी, एक दयाळू शेतकरी आपल्या शेताकडे चालत निघाला होता. वाटेत त्याला एक साप थंडीने गारठून ताठ पडलेला आढळला. साप इतका थंड झाला होता की तो हलूही शकत नव्हता. शेतकऱ्याला त्याची दया आली. शेतकऱ्याने त्या सापाला उचलले आणि त्याला ऊब देण्यासाठी आपल्या उबदार छातीशी धरले. हळूहळू, शेतकऱ्याच्या उबेने साप शुद्धीवर येऊ लागला. त्याच्या शरीरात पुन्हा जीव आला. पण ज्या क्षणी सापाने पूर्णपणे शुद्ध घेतली, त्याने शेतकऱ्याला दंश केला. शेतकरी वेदनेने ओरडला आणि त्याने सापाला खाली फेकले. त्याने सापाला विचारले की ज्याने तुझा जीव वाचवला त्याच माणसाला तू का चावलास? सापाने उत्तर दिले की शेतकऱ्याला माहीत होते तो साप आहे, आणि दंश करणे हा त्याचा स्वभावच आहे. शेतकऱ्याला आपली चूक उमगली — त्याने विचार न करता एका धोकादायक प्राण्यावर आंधळेपणाने विश्वास ठेवला होता. सुदैवाने, गावकऱ्यांनी वेळीच शेतकऱ्यावर उपचार केले आणि त्याचा जीव वाचवला.