गणेश आणि चंद्र

एकदा गणेशाच्या वाढदिवसाला त्याला खूप सारे लाडू मिळाले, जे त्याचे सर्वात आवडते गोड होते. गणेशाने इतके लाडू खाल्ले की त्याचे पोट अगदी गोल आणि भरलेले झाले. संध्याकाळी त्याने आपला उंदीर, मुषक, याच्यावर बसून फेरफटका मारायचे ठरवले. ते एका वाटेवरून जात असताना अचानक एक साप समोर आला. मुषक घाबरला आणि इतक्या झटकन थांबला की गणेश खाली पडला. त्याचे भरलेले पोट फुटले आणि सगळे लाडू बाहेर लोळत गेले. गणेशाने लगबगीने लाडू गोळा केले, ते परत पोटात ठेवले आणि त्या सापाला पकडून पोटाभोवती पट्ट्यासारखा बांधला, जेणेकरून लाडू आतमध्येच राहतील. चंद्राने हे सगळे पाहिले आणि तो गणेशावर मोठ्याने हसू लागला. गणेशाला खूप वाईट वाटले आणि तो रागावला. त्याने चंद्राला शाप दिला की यापुढे कोणीही त्याच्याकडे पाहणार नाही. चंद्र नाहीसा झाला आणि सर्वत्र अंधार पसरला. सर्व देवांनी गणेशाला चंद्राला माफ करण्याची प्रार्थना केली. गणेशाने आपला शाप थोडा मवाळ केला आणि म्हणाला की चंद्र दर महिन्याला वाढत आणि कमी होत राहील. म्हणूनच चंद्र दर महिन्याला आकाशात वाढत आणि कमी होत आपले रूप बदलत राहतो.