लक्ष्मी आणि धोबीण

एका गावात एक गरीब धोबीण राहत होती. ती कष्टाळू आणि प्रामाणिक होती. दररोज ती लोकांचे कपडे धुवायची आणि अगदी थोडी कमाई करायची. पण ती कधीही तक्रार करत नसे. तिचे घर स्वच्छ लखलखीत ठेवायची आणि दर संध्याकाळी देवी लक्ष्मीच्या पूजेसाठी एक छोटी समई लावायची. एका दिवाळीच्या रात्री, देवी लक्ष्मी पृथ्वीवर फिरायला निघाल्या — कोण खऱ्या मनाने, निस्सीम भक्तीने त्यांची पूजा करते हे पाहण्यासाठी. श्रीमंतांच्या घरी थाटामाटाने पूजा-अर्चा चालली होती, पण त्यांच्या मनात केवळ अधिक संपत्तीचा लोभ भरलेला होता. धोबिणीच्या त्या छोट्याशा झोपडीत एकच एक छोटी समई उजळून निघाली होती. ती शुद्ध अंतःकरणाने प्रार्थना करत होती, सर्वांच्या कल्याणाची मनोकामना करत होती. तिची ही खरीखुरी भक्ती पाहून देवी लक्ष्मींचे मन भरून आले. त्यांनी एका म्हाताऱ्या स्त्रीचे रूप घेतले आणि धोबिणीच्या दारात येऊन उभ्या राहिल्या. धोबिणीने त्यांना प्रेमाने आत बोलावले आणि आपले साधे जेवण त्यांच्याशी वाटून घेतले. संतुष्ट होऊन देवी लक्ष्मींनी तिला आशीर्वाद दिला. दुसऱ्या दिवसापासून धोबिणीच्या जीवनात समृद्धी आली, पण तिने कधीही आपले कष्ट आणि नम्रता सोडली नाही.