परशुरामाचा क्रोध

परशुराम हे भगवान विष्णूंचे सहावे अवतार होते. ते महर्षी जमदग्नी आणि रेणुका यांचे पुत्र होते. भगवान शिवांची कठोर तपश्चर्या करून त्यांनी परशु नावाची एक दिव्य कुऱ्हाड प्राप्त केली, त्यावरूनच त्यांना परशुराम हे नाव मिळाले. एके दिवशी सहस्रार्जुन नावाचा एक अत्याचारी राजा महर्षी जमदग्नींच्या आश्रमात आला. ऋषींजवळ कामधेनू नावाची एक दिव्य गाय होती, जी प्रत्येक इच्छा पूर्ण करत असे. सहस्रार्जुनाने जबरदस्तीने ती गाय हिरावून घेतली. जेव्हा परशुरामांना हे समजले, तेव्हा त्यांनी त्या राजाशी युद्ध करून त्याचा वध केला. सूड म्हणून सहस्रार्जुनाच्या पुत्रांनी महर्षी जमदग्नींची हत्या केली. जेव्हा परशुरामांनी आपल्या पित्याचे निर्जीव शरीर पाहिले, तेव्हा त्यांचा क्रोध अनावर झाला. त्यांनी पृथ्वीवरील सर्व अत्याचारी क्षत्रिय राजांचा नाश करण्याची प्रतिज्ञा केली. परशुरामांनी एकवीस वेळा पृथ्वीप्रदक्षिणा केली आणि जेथे जेथे अन्यायी राजे आढळले, तेथे तेथे त्यांचा संहार केला. अखेर त्यांनी आपला क्रोध शांत केला आणि स्वतःला तपश्चर्येस वाहून घेतले. परशुरामांची कथा हे शिकवते की अन्यायाविरुद्धचा क्रोध न्याय्य असतो, परंतु शेवटी तो आवरता घेणेही तितकेच आवश्यक आहे.