शबरीची बोरे

शबरी एक वृद्ध आदिवासी स्त्री होती जी जंगलात एकटी राहत होती. जाण्यापूर्वी तिचे गुरू ऋषी मतंग यांनी तिला सांगितले होते की एक दिवस प्रभू राम तिच्याकडे येतील. त्या दिवसापासून शबरी दररोज सकाळी आपली झोपडी स्वच्छ करायची, फुलांनी सजवायची आणि रामाच्या आगमनाची धीराने वाट पाहायची. अनेक वर्षे उलटली, परंतु शबरीची श्रद्धा कधीही डळमळली नाही. ती रोज जंगलातूनताजी बोरे गोळा करायची. प्रत्येक बोर गोड आहे की आंबट हे तपासण्यासाठी ती आधी स्वतः चाखून पाहायची. फक्त सर्वात गोड बोरेच ठेवायची आणि बाकीची टाकून द्यायची, जेणेकरून रामाला केवळ उत्तमच मिळेल. एका पुण्यपावन दिवशी प्रभू राम आणि लक्ष्मण खरोखरच शबरीच्या त्या साध्याशा झोपडीत आले. शबरी आनंदाने भारावून गेली. थरथरत्या हातांनी तिने राम यांना आधीच चाखलेली बोरे अर्पण केली. लक्ष्मणाच्या नजरेस ती अर्धवट खाल्लेली बोरे पडली, परंतु रामांनी प्रेमाने एकेक बोर खाल्ले आणि सांगितले की आयुष्यात त्यांनी इतकी गोड बोरे कधीच चाखली नव्हती. राम म्हणाले की खऱ्या भक्तीला जात, संपत्ती किंवा रूपाचे बंधन नसते — ईश्वराला केवळ निर्मळ प्रेम आणि शरणागतीच महत्त्वाची असते.