सुदामा आणि कृष्ण

सुदामा एक गरीब ब्राह्मण होता, जो बालपणी श्रीकृष्णाचा जिवलग मित्र आणि सहपाठी होता. मोठे झाल्यावर श्रीकृष्ण द्वारकेचा राजा झाला, तर सुदामा मात्र दारिद्र्यात जगत राहिला. त्याची मुले अनेकदा उपाशीच झोपत असत. सुदाम्याच्या पत्नीने त्याला आपल्या मित्राला, श्रीकृष्णाला भेटायला जाण्याचा आग्रह केला, कदाचित तो मदत करेल या आशेने. सुदाम्याने एक छोटीशी पुरचुंडी बांधली — त्यात होते थोडेसे पोहे, एक साधीशी भेट — आणि तो द्वारकेला निघाला. श्रीकृष्णाने सुदाम्याला पाहताच त्याच्याकडे धावत जाऊन त्याला उराशी घट्ट कवटाळले. श्रीकृष्णाने स्वतः सुदाम्याचे धुळीने माखलेले पाय धुतले आणि त्याला आपल्या सिंहासनावर बसवले. आपल्या तुटपुंज्या भेटीची सुदाम्याला लाज वाटत होती, परंतु श्रीकृष्णाने स्वतःच ती पुरचुंडी हिसकावून घेतली, आनंदाने पोहे खाल्ले आणि म्हणाला की यापेक्षा स्वादिष्ट त्याने कधीच काही खाल्ले नाही. सुदाम्याला श्रीकृष्णाकडे काही मागण्याचे धाडस झाले नाही आणि तो रिकाम्या हाताने घरी परतला. पण जेव्हा तो आपल्या गावी पोहोचला, तेव्हा जिथे त्याची छोटीशी झोपडी होती तिथे एक भव्य राजवाडा उभा होता. त्याचे कुटुंब उंची वस्त्रे परिधान करून होते आणि घर अन्नधान्य व संपत्तीने भरलेले होते. न मागताच, श्रीकृष्णाने मूकपणे आपल्या प्रिय मित्राचे सारे दारिद्र्य हरण केले होते.