तहानलेला कावळा

उन्हाळ्याचा कडक दिवस होता. एक कावळा खूप तहानलेला होता आणि पाण्याच्या शोधात इकडे तिकडे उडत होता. नद्या आटल्या होत्या आणि तळी रिकामी होती. थकलेला कावळा एका झाडावर बसला. तेवढ्यात त्याला जवळच एक माठ दिसला. कावळा उत्साहाने त्या माठाजवळ उडत आला. पण आतील पाणी खूपच खाली होते आणि माठ खोल होता. त्याची चोच पाण्यापर्यंत पोहोचत नव्हती. त्याने माठ उलटवण्याचा प्रयत्न केला, पण तो खूपच जड होता. कावळ्याला निराशा वाटली. मग त्याला एक चतुर कल्पना सुचली. त्याने जवळपास पडलेले छोटे छोटे खडे उचलले आणि ते एकेक करून माठात टाकू लागला. प्रत्येक खड्यागणिक पाणी थोडे थोडे वर येऊ लागले. कावळा संयमाने खडे टाकत राहिला. हळूहळू पाण्याची पातळी इतकी वर आली की त्याची चोच पाण्यापर्यंत पोहोचू शकली. कावळ्याने आनंदाने पाणी पिऊन आपली तहान भागवली. त्याच्या चातुर्याने आणि संयमाने त्याचे प्राण वाचवले.