ସୁଦାମା ଓ କୃଷ୍ଣ

ସୁଦାମା ଜଣେ ଗରିବ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ଶିଶୁ କାଳରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଓ ସହପାଠୀ ଥିଲେ। ବଡ଼ ହେଲା ପରେ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାର ରାଜା ହୋଇଗଲେ, ଆଉ ସୁଦାମା ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଜୀବନ ବିତାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପିଲାମାନେ ଅନେକ ସମୟ ଭୋକରେ ରହୁଥିଲେ। ସୁଦାମାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ଏହି ଆଶାରେ ଯେ ସେ ହୁଏତ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରନ୍ତି। ସୁଦାମା ଏକ ଛୋଟ ପୋଟଲିରେ ଚିଡ଼ା ବାନ୍ଧି ନମ୍ର ଉପହାର ରୂପରେ ଦ୍ୱାରକା ଅଭିମୁଖେ ଯାତ୍ରା କଲେ। କୃଷ୍ଣ ସୁଦାମାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ଦୌଡ଼ି ଆସି ଉଷ୍ମ ଆଲିଙ୍ଗନ ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ ନିଜ ହାତରେ ସୁଦାମାଙ୍କ ଧୂଳି ମଳିନ ପାଦ ଧୋଇଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସିଂହାସନରେ ବସାଇଲେ। ସୁଦାମା ନିଜର ସାମାନ୍ୟ ଉପହାର ନେଇ ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ସେ ପୋଟଲି କାଢ଼ି ନେଲେ, ଆନନ୍ଦର ସହ ଚିଡ଼ା