ତୃଷାର୍ତ କାଉ

ଏହା ଏକ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁର ଉତ୍ତପ୍ତ ଦିନ ଥିଲା। ଏକ କଉଆ ଭୀଷଣ ଭାବେ ତୃଷ୍ଣାର୍ତ୍ତ ହୋଇ ଜଳ ଖୋଜି ଚାରିଆଡ଼େ ଉଡ଼ି ବୁଲୁଥିଲା। ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ଶୁଖି ଯାଇଥିଲା ଆଉ ପୋଖରୀଗୁଡ଼ିକ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲା। ଥକି ହାରି ସେ କଉଆ ଏକ ଗଛ ଉପରେ ବସିଲା। ସେତେବେଳେ ତା' ନଜରରେ ପଡ଼ିଲା ପାଖରେ ଏକ କଳସ। କଉଆ ଆଗ୍ରହ ସହ ସେ କଳସ ପାଖକୁ ଉଡ଼ି ଆସିଲା। କିନ୍ତୁ ଭିତରେ ଜଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ କମ୍ ଥିଲା ଆଉ କଳସଟି ଖୁବ୍ ଗଭୀର ଥିଲା। ତା'ର ଠୋଁଟ ଜଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚୁ ନ ଥିଲା। ସେ କଳସଟିକୁ ଉଲଟାଇ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା, କିନ୍ତୁ ତାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାରୀ ଥିଲା। କଉଆ ନିରାଶ ହୋଇ ପଡ଼ିଲା। ତା'ପରେ ତା' ମନରେ ଏକ ଚତୁର ଉପାୟ ଆସିଲା। ସେ ପାଖରେ ପଡ଼ି ଥିବା ଛୋଟ ଛୋଟ କୁଚି ପଥର ଉଠାଇ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ କରି କଳସ ଭିତରେ ପକାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଥର ପଡ଼ିବା ସହ ଜଳ ଟିକିଏ ଟିକିଏ ଉପରକୁ ଉଠୁଥିଲା। କ