ஹனுமானின் லங்காவிற்கான தாவல்

சீதையைத் தேடி குரங்கு படை கடற்கரையை அடைந்தது. அந்த பரந்த கடலுக்கு அப்பால் லங்கை இருந்தது, அங்கே இராவணன் சீதையை சிறைப்பிடித்து வைத்திருந்தான். அவ்வளவு பெரிய கடலை எந்த குரங்காலும் கடக்க முடியாது என்று தோன்றியது. அப்போது ஞானமிக்க ஜாம்பவான், ஹனுமானுக்கு அவன் மறந்திருந்த அளவற்ற சக்திகளை நினைவூட்டினான். ஹனுமான் தன் அபரிமிதமான வலிமையை நினைவுகூர்ந்தான். தன் உடலை மிகப்பெரிய வடிவமாக விரிவாக்கிக்கொண்டு, ஒரு மலை உச்சியிலிருந்து பாய்ந்தான். அவனது பாய்ச்சல் மிகவும் வலிமையானதாக இருந்ததால் அந்த மலையே பூமிக்குள் அமிழ்ந்துவிட்டது. வழியில் சுரசை என்ற ஒரு அரக்கி அவனது பாதையை தடுத்து, தன் வாயினுள் நுழையாமல் யாரும் கடந்து செல்ல முடியாது என்று அறிவித்தாள். ஹனுமான் தன் புத்திசாலித்தனத்தை பயன்படுத்தினான் — மிகப்பெரிய உருவமாக வளர்ந்து, பிறகு திடீரென்று சிறு வடிவமாக சுருங்கி, அவள் வாயினுள் நுழைந்து உடனே வெளியே வந்துவிட்டான். லங்கையை அடைந்ததும், ஹனுமான் சிறிய உருவமெடுத்து இருளின் மறைவில் சீதையைத் தேட ஆரம்பித்தான். அசோக வனத்தில், ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து இராம நாமம் ஜபித்துக்கொண்டிருந்த தாய் சீதையை அவன் கண்டான். ஹனுமான் சான்றாக இராமனின் மோதிரத்தை அவளிடம் அளித்தான். சீதை ஹனுமானிடம் தன் சூடாமணி என்னும் கேசாபரணத்தை திருப்பிக்கொண்டு செல்லும்படி கொடுத்தாள். இராமன் விரைவில் அவளை மீட்கவும் விடுவிக்கவும் வருவான் என்று ஹனுமான் அவளுக்கு உறுதியளித்தான்.