கிருஷ்ணரின் விஶ்வரூபம்

மகாபாரதப் போர் தொடங்கப் போகிறது என்ற தருணம் வந்தது. இரு படைகளும் குருக்ஷேத்திர போர்க்களத்தில் ஒன்றையொன்று எதிர்கொண்டு நின்றன. தன் சொந்த தாத்தா பீஷ்மர், குரு துரோணர், சகோதரர்கள், உறவினர்கள் எல்லாரும் எதிர்த் தரப்பில் நிற்பதைக் கண்ட அர்ஜுனனின் கைகளிலிருந்து காண்டீவம் நழுவி விழுந்தது. தன் சொந்த மக்களை கொன்று பெறும் ராஜ்யம் தனக்கு வேண்டாம் என்று அவன் கிருஷ்ணனிடம் கூறினான். அப்போது பகவான் கிருஷ்ணன் பகவத் கீதையின் புனிதமான உபதேசங்களை அருளினான். கடமை, தர்மம், ஆத்மாவின் இயல்பு ஆகியவற்றை அவன் விளக்கினான். ஆத்மா என்பது நித்தியமானது — அது பிறப்பதுமில்லை, இறப்பதுமில்லை என்று கிருஷ்ணன் போதித்தான். ஒரு வீரனின் கடமை போரிடுவதே, அநீதிக்கு எதிராக நிற்பது புனிதமான தர்ம கடமை என்று அவன் உணர்த்தினான். அர்ஜுனன் தன் உண்மையான வடிவத்தை காட்டுமாறு கிருஷ்ணனை வேண்டிக்கொண்டபோது, கிருஷ்ணன் தன் விஶ்வரூபத்தை வெளிப்படுத்தினான் — அண்டவெளி முழுவதையும் உள்ளடக்கிய அவனது பேரண்ட வடிவம். கிருஷ்ணனின் திருமேனிக்குள் சகல தேவர்களும், சகல உயிரினங்களும், சகல உலகங்களும், படைப்பும் அழிவும் ஒரே நேரத்தில் நிகழ்வதையும் அர்ஜுனன் கண்டான். அந்த தரிசனம் மிகவும் அற்புதமாகவும் திகிலூட்டுவதாகவும் இருந்ததால் அர்ஜுனன் நடுங்கினான். அவன் கைகளை கூப்பி வணங்கி, கிருஷ்ணனின் தெய்வீக மகிமையை போற்றி, ஒரு வீரனாக தன் கடமையை நிறைவேற்ற உறுதி கொண்டான்.