லக்ஷ்மண ரேகை

வனவாச காலத்தில், ராமன், சீதை மற்றும் லக்ஷ்மணன் பஞ்சவடியில் வாழ்ந்தனர். ராமன் தங்கமான மானை துரத்திச் சென்று நீண்ட நேரமாகியும் திரும்பவில்லை என்பதால், சீதைக்கு கவலை மேலிட்டது. ராமனைத் தேடிச் செல்லுமாறு அவள் லக்ஷ்மணனை வலியுறுத்தினாள். ராமன் சீதையின் பாதுகாப்பை தனக்கு ஒப்படைத்திருந்ததால், லக்ஷ்மணன் ஆரம்பத்தில் மறுத்தான். ஆனால் சீதை மீண்டும் மீண்டும் வற்புறுத்தியதால், லக்ஷ்மணன் கிளம்பியே ஆக வேண்டியதாயிற்று. புறப்படுவதற்கு முன், அவன் தன் அம்பின் நுனியால் அவர்களின் குடிலைச் சுற்றிலும் ஒரு புனிதமான கோடு வரைந்தான். இந்தக் கோடு சீதையை காத்துக்கொள்ளும் என்றும், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் அதை கடக்கக்கூடாது என்றும் அவன் சீதையிடம் கூறினான். எந்த தீய சக்தியாலும் இந்த எல்லையை மீற முடியாது என்று தெரிவித்தான். லக்ஷ்மணன் சென்றதும், இராவணன் ஒரு புனித சந்நியாசியாக மாறுவேடமிட்டு தோன்றினான். அவன் பிச்சை கேட்டான். சீதை கோட்டிற்குள் இருந்தபடியே உணவு வழங்க முயன்றாள், ஆனால் இராவணன் சீதையை பாதுகாப்பு எல்லைக்கு வெளியே அடியெடுத்து வைக்கும் வகையில் சூழ்நிலையை தந்திரமாக கையாண்டான். சீதை லக்ஷ்மண ரேகையை கடந்த தருணத்தில், இராவணன் தன் உண்மையான வடிவத்தை வெளிப்படுத்தி அவளை கடத்திச் சென்றான். பாதுகாப்பான எல்லைகளை மதிப்பதன் இன்றியமையாமையையும், நம்மை அக்கறையுடன் நேசிப்பவர்களின் எச்சரிக்கைகளுக்கு செவிசாய்ப்பதன் முக்கியத்துவத்தையும் இந்தக் கதை நமக்கு உணர்த்துகிறது.