சுதாமாவும் கிருஷ்ணனும்

சுதாமா ஒரு ஏழை பிராமணர், குழந்தைப் பருவத்தில் கிருஷ்ணனின் அன்பான நண்பராகவும் சக மாணவராகவும் இருந்தவர். பெரியவர்களானபோது, கிருஷ்ணன் துவாரகையின் அரசனானார், சுதாமாவோ வறுமையில் வாழ்ந்தார். அவரது குழந்தைகள் பலமுறை பட்டினியில் தவித்தனர். சுதாமாவின் மனைவி, தன் கணவனை நண்பன் கிருஷ்ணனிடம் சென்று உதவி கேட்குமாறு வலியுறுத்தினாள். சுதாமா ஒரு சிறிய அவல் மூட்டையை அன்பளிப்பாகக் கட்டிக்கொண்டு துவாரகைக்குப் புறப்பட்டார். கிருஷ்ணன் சுதாமாவைக் கண்டதும் ஓடிவந்து அன்புடன் தழுவிக்கொண்டார். கிருஷ்ணன் தானே சுதாமாவின் புழுதி படிந்த பாதங்களை கழுவி, அவரை தன் சிம்மாசனத்தில் அமரவைத்தார். தன்னுடைய சாதாரண பரிசைக் குறித்து சுதாமா வெட்கப்பட்டார், ஆனால் கிருஷ்ணன் தானே அந்த மூட்டையை பறித்துக்கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் அவலை சாப்பிட்டார், இதுவரை இதைவிட சுவையான உணவை உண்டதில்லை என்று உரக்கச் சொன்னார். சுதாமாவால் கிருஷ்ணனிடம் எதுவும் கேட்கத் தோன்றவில்லை, வெறுங்கையுடன் வீடு திரும்பினார். ஆனால் அவர் தன் கிராமத்தை அடைந்தபோது, தன் சிறிய குடிசை இருந்த இடத்தில் ஒரு அற்புதமான அரண்மனை நிற்பதைக் கண்டார். அவரது குடும்பத்தினர் விலையுயர்ந்த ஆடைகள் அணிந்திருந்தனர், வீடு உணவும் செல்வமும் நிறைந்திருந்தது. கேட்காமலேயே, கிருஷ்ணன் தன் அன்பான நண்பனின் வறுமையை அமைதியாக முற்றிலும் போக்கிவிட்டான்.