யுதிஷ்டிரனின் நாய்
युधिष्ठिर
மகாபாரத யுத்தம் முடிந்த பிறகு, பாண்டவர்கள் தங்கள் அரசை துறந்து சொர்க்கத்தை நோக்கி பயணம் மேற்கொண்டனர். ஐந்து பாண்டவ சகோதரர்களும் திரௌபதியும் இமயமலையை நோக்கி நடந்தனர். வழியில் ஒரு தெருநாய் அவர்களோடு சேர்ந்துகொண்டது. பயணம் மிகவும் கடினமாக இருந்தது. ஒவ்வொருவராக திரௌபதி, சகாதேவன், நகுலன், அர்ஜுனன், பீமன் என்று வீழ்ந்து தொடர்ந்து நடக்க இயலாமல் போனார்கள். இறுதியில் யுதிஷ்டிரனும் அவனுக்கு உண்மையுள்ள நாயும் மட்டுமே மிச்சமிருந்தனர். அவர்கள் சொர்க்கத்தின் வாயிலை அடைந்தனர். தேவர்களின் அரசன் இந்திரன் தன் தேரை அனுப்பி யுதிஷ்டிரனை சொர்க்கத்தில் நுழையுமாறு அழைத்தான். ஆனால் நாயை உள்ளே அனுமதிக்க முடியாது என்று இந்திரன் கூறினான். யுதிஷ்டிரன் உறுதியாக மறுத்தான். இந்த நாய் பயணம் முழுவதும் தனக்கு விசுவாசமாக இருந்தது என்றும், அதை கைவிட்டுவிட்டு சொர்க்கத்தில் நுழைய தான் மறுக்கிறேன் என்றும் அறிவித்தான். உண்மையுள்ள தோழனை கைவிடுபவன் சொர்க்கத்திற்கு தகுதியற்றவன் என்று அவன் தெளிவாக நிலைநின்றான். அந்த நிமிடம் நாய் தன் உண்மையான வடிவத்தை வெளிப்படுத்தியது — அது தர்மராஜ யமன், நீதியின் தெய்வம் தானே. இது யுதிஷ்டிரனின் இறுதி பரீட்சையாக இருந்தது. அவனுடைய அசைக்க முடியாத விசுவாசத்திலும் கருணையிலும் மகிழ்ந்த தர்மராஜ், யுதிஷ்டிரனை அவனது மானுட உடலோடே சொர்க்கத்தில் நுழைய அனுமதித்தான்.
நீதி
விசுவாசமும் கருணையும்தான் மிகச் சிறந்த美德கள் — நம்பிக்கையான தோழனை ஒருபோதும் கைவிடாதே. Wait, let me redo this cleanly: விசுவாசமும் கருணையும்தான் மிகச் சிறந்த நற்பண்புகள் — நம்பிக்கையான தோழனை ஒருபோதும் கைவிடாதே.