సుదామ మరియు కృష్ణుడు

సుదాముడు ఒక పేద బ్రాహ్మణుడు, బాల్యంలో కృష్ణుడికి అత్యంత ప్రియమైన మిత్రుడు మరియు సహాధ్యాయి. పెద్దయిన తర్వాత కృష్ణుడు ద్వారకకు రాజు అయ్యాడు, సుదాముడు మాత్రం దారిద్ర్యంలో మగ్గుతూ జీవించాడు. అతని పిల్లలు తరచూ ఆకలితో అలమటించేవారు. సుదాముని భార్య అతన్ని మిత్రుడైన కృష్ణుడిని కలవమని పదే పదే ప్రోత్సహించింది, ఆయన తప్పక సహాయం చేస్తాడని ఆశతో. సుదాముడు కొద్దిపాటి అటుకులను చిన్న మూటగా కట్టి వినమ్ర కానుకగా తీసుకుని ద్వారకకు బయలుదేరాడు. కృష్ణుడు సుదాముణ్ణి చూడగానే పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి ఆప్యాయంగా కౌగిలించుకున్నాడు. కృష్ణుడు స్వయంగా సుదాముని దుమ్ముకొట్టుకున్న పాదాలు కడిగి, తన సింహాసనంపై కూర్చోబెట్టాడు. తన తుచ్ఛమైన కానుకను చూసి సుదాముడు సిగ్గుపడ్డాడు, కానీ కృష్ణుడు స్వయంగా ఆ మూటను లాక్కుని అటుకులను ఆనందంగా తిని, ఇంతకంటే రుచికరమైనది ఏదీ తినలేదని ప్రకటించాడు. సుదాముడు కృష్ణుడిని ఏమీ అడగలేకపోయాడు, చేతులు కాలిన వాడిలా వట్టి చేతులతో ఇంటికి తిరిగివెళ్ళాడు. కానీ తన గ్రామానికి చేరుకున్నప్పుడు, తన చిన్న గుడిసె ఉన్న చోట ఒక అద్భుతమైన రాజప్రాసాదం నిలుచుని ఉండడం చూసి అవాక్కయ్యాడు. అతని కుటుంబం విలువైన వస్త్రాలు ధరించి ఉంది, ఇల్లు అన్నపానీయాలతో సంపదతో నిండి ఉంది. అడగకుండానే కృష్ణుడు మౌనంగా తన ప్రియమైన మిత్రుని దారిద్ర్యమంతటినీ తొలగించాడు.